پارادوکس

حالا بنده از میزان خجالتی بودنم کاسته شده ولی دیروز ما بسی خجالت کشیدیم پست بگذاریم که خب مثلا تولدت هست که چه ؟..

فلحالی ما ۲۴ ساله گشتیم و دراولین روز ۲۴ سالگی دو مرد سرمان شیره مالیدند و نیامدند و پروژه مان نابود گشت :/ به جایش با خانم دکتری آشنا گشتیم که مارا الماسی در دل زغال سنگ ها نامید و آنگاهی که ما ناامیدانه بر پله های دانشکده پتروشیمی آنهم در بالای کوه نشسته بودیم و از اعصاب خوردی سنگ ها را از بالا به پایین نشانه می‌رفتیم دستمان را گرفت و امید در وجود مان ریشه دواند.

کار خاصی ننمودیم در روز تولد مان دو تا از رفقا و پدر و مادر و ح و دختر عمه ام تولدمان را فرخنده شمردند:))

در یک حرکت انتحاری ساعت ۹ شب از خوابگاه زدیم بیرون و رفتیم تنهایی کافه دنج مان و در گوشه ترین مکان نشستیم و در دفتر آنجا خاطره ای نگاشتیم .. صفحه اول خاطره را با شما شِر میکنیم . کلیک