پارادوکس

از هیجان زندگی مان اینگونه بگوییم در یک سریال خارجکی در آن سوی دنیا بهم ابزار عشق میکنند ما ذوق مرگ میشویم که انگارن ما نقش اصلی آن میدان ایم !... از خودمان بد مان آمد تف به هرچی فیلم و سریال است! بچسب به زندگی خودت که دارد از چنگالت در میرود ! اگر یک Rای این وسط از زندگی مان بگیریم خودش را بکشد بشود 0.00005! انقد داغان

ما هیچ وقت نتوانستیم لوسانه برفتاریم البت به جز سلام کردن که گهگداری‌ لحن مان را تغییر میدهیم ، رفقا از این گپ کال های روبیکایی می‌روند سلامش را ما می‌دهیم حال اگر بخواهیم افراد را مفتخر کنیم یک میو میویی‌ هم میکنیم ! البته از نظر ح. ما مرز های لوس بازی را دریدع ایم هیچ دختره ی چش سفید پروئه کثافط آشغال نیز هستیم که جای زندگی دنیوی را تنگیده ایم و لایقش نیستیم و حیف آن برنجی که ما میخوریم ..پسرک بچه پرو من بزرگش کردم چه زِر زِرا..زنگ های منو نمیجوابی‌ سر امتحان ریاضی خودت و اون جوجه معلم های دور و برت خواهم تورا گرفت :))))))

کاش یکی بگوید بگیر بخواب بچه صبح امتحان داری!